فضائل امام هادي (ع)
امامان وپيشوايان معصوم (ع) انسانهاي كامل وبرگزيده اي هستند كه به عنوان الگوهاي رفتاري
ومشعلهاي فروزان هدايت جامعه بشري از سوي خدا تعيين شده اند گفتار ورفتاروخوي
ومنش آنان ترسيم حيات طيبه انساني ووجودشان تبلور تمامي ارزشهاي الهي است.
آنان به تعبير امام هادي (ع) اين چنيند :” معدن الرحمة وخزان العلم ومنتهي الحلم و
اصول الكرم وقادة الامم واولياء النعم وعناصر الابرار ودعائم الاخيار وساسة العباد و
اركان البلاد وابواب الايمان وامناء الرحمن وسلالة النبيين وصفوة المرسلين وعترة خيرة
رب العالمين ومصابيح الدجي واعلام التقي وذوي النهي واولي الحجي وكهف الوري
وورثة الانبياء والمثل الاعلي والدعوة الحسني وحجج الله علي اهل الدنيا والآخرة والاولي“ ،
معدن رحمت ، گنجينه داران دانش نهايت برد باري وحلم ، بنيانهاي كرامت وريشه هاي
نيكان ، عصاره وبرگزيده پيامبران ، پيشوايان هدايت ، چراغهاي تاريكي ها ، پرچمهاي
پرهيزگاري ، نمونه هاي برتر وحجتهاي خدا بر جهانيان هستند.( مفاتيح الجنان ص 544)
بدون شك ، ارتباط با چنين چهره هاي وپيروي از دستورها ورفتارشان ، تنها راه دستيابي به
كمال انسانيت وسعادت هردو جهان است. پيشواي دهم (ع) يكي از پيشتازان دانش وتقوا
وكمال است كه وجودش مظهر فضائل اخلاقي وكمالات نفساني والگوي حق جويان وستم
ستمستيزان است .
امام هادي (ع) پيوسته تحت نظر حكومتهاي جور بود وسعي مي شد كه آن حضرت با
پايگاهاي مردمي وافراد جامعه تماسي نداشته باشد با اين حال آن مقدار از فضائل اخلاقي كه
از او بروز كرده ، دانشمندان وشرح حال نويسان وحتي دشمنان اهل بيت عليهم السلام را به
تحسين وتمجيد آن وجود الهي وا داشته است.( ابوعبد الله جنيدي) مي گويد :" سوگند به خدا
، او بهترين مردم روي زمين وبرترين آفريده هاي الهي است.
”ابن حجر“ در شرح حال آن حضرت مي نويسد :" وكان وارث ابيه علماً وسخاء " او در دانش
وبخشش وارث پدرش بود .(ائمتنا ج2ص252)
”متوكل“ در نامه اي كه براي امام" ع " مي نويسد خاطرنشان مي كند : امير المؤمنين عارف به
مقام شما است وحق خويشاوندي را نسبت به شما رعايت مي كند وطبق آنچه مصلحت شم
وخوانواده تان ميباشد عمل مي كند .
اينك به منظور سرمشق گرفتن از اخلاق كريمه ورفتار سازنده آن حضرت نمونه هايي را ياد
آور ميشوم.
الف: انس با معبود: پيشوايان معصوم عليهم السلام در بالاترين درجه مقام شناخت حق تعالي
قرار داشتند وهمين درك وبينش عميق ، آنان را به ارتباط وانس هميشگي با خدا واداشته
وشعله هاي آتش عشق به معبود ووصال به حق بر جانشان شرر مي افكند وآرامش را از
انان سلب مي كرد .
امام هادي (ع) شب هنگام به پروردگارش روي مي آورد شب را با حالت خشوع به ركوع
وسجده سپري مي كرد وبين پيشاني نورانيش وزمين جز سنگريزه وخاك حائلي وجود نداشت
وپيوسته اين دعا را تكرار مي نمود :الهي مسئ قد ورد ,وفقير قد فصد , لا تخيب مسعاه
وارحمه واغفر له خطأه .
بار لها ! گنهكاري بر تو وارد شده وتهيدستي به توروي آورده است , تلاشش را بي نتيجه
مگردان واو را مورد عنايت ورحمت خويش قرارداده واز لغشش در گذر. (ائمتنا ج2 ص
257، سيرة الامام العاشر علي الهادي ص55)
پارسايي وانس با پروردگار آنچنان نمودي در زندگي امام نقي عليه السلام داشت كه برخي از
شرح حال نويسان در مقام بيان برجستگي ها وصفات والاي آن گرامي به ذكر اين ويژگي
پرداخته اند ,” ابن كثير“ مي نويسد :” كان عابداً زاهداً“ , او عابدي واراسته وزاهد بود.
(الصواعق المحرقة ص207، البداية والنهاية ج11ص15)
