صدر و بدر هر دو عالم مصطفی (ص)
هفدهم ربیع الاول مصادف با طلوع دو نور پاك بر پهنه هستی است. دو نوری كه دریچه های حیات ابدی رابر روی بشریت گشودند و مفهوم انسان و انسانیت را تا اوج اعلی علیین معنا بخشیدند.
دو نور پاكی كه از سوی خداوند به مصطفی یعنی برگزیده از میان تمام مخلوقات و صادق یعنی راستگو و درست كردار توصیف شده اند.
پیامبر گرامی اسلام، حضرت محمد مصطفی(ص) كلمه طیبه ای است سرآمد تمامی موجودات و مصداق «كلمهٔ الله الاعلی» كه خلیفه خداوند بر روی زمین و مظهر جمیع اسمای الهی است همان گونه كه توصیف گردیده: «او تیت جوامع الكلم» و بحق ساحت محمدی(ص) دراوج علو و برتری و تجلی اراده تام الهی در خلق «كلمهٔ الله هی العلیا» است.
به راستی اگر او متولد نمی شد، حیات انسان از طراوت و شكوه معنوی و جذبه های قرب و وصل بی بهره بود و زندگی جهنمی خالی از مهر و محبت و دانش و بینش می شد. بنابراین بشریت نیازمند ولادت چنین شخصیتی بود تا در پرتو وجود روح بخشش زندگی طعم انس و صفا و مودت بیابد و آگاهی و شعور نوع بشر را از گرداب آشفتگی و عصبیت و اضطراب دور سازد. وجود مقدس حضرت محمد(ص) همچون درخت پرثمر و پاكی است كه درسایه سارش می توان قرار و سكون یافت و دامنه تحرك را تا قله تعالی روح ارتفاع بخشید.
وجود محمدی(ص) زینت بشریت و اسوه كمال و كمال جویی است كه رویدادها و وقایع روزگار از درخشش آن نمی كاهد و همچون درخت پرثمری در هر شرایط و زمانی می توان از میوه های سرشار آن بهره مند شد. چرا كه او مصداق عینی درخت طیبه ای است كه شاخ و برگ آن تا رحمت مطلق الهی كشیده شده و شجره آن هویت و هستی بخش است و انسان را از آفات و كاستی ها عبور می دهد.
ولادت حضرت محمد(ص)، ولادت ظرف و ظرفیت وحی است و میلاد صراط مستقیمی كه به نعمت های جاوید منتهی می شود. «انك علی صراط مستقیم.» خداوند سبحان با خلق محمد مصطفی (ص) سرچشمه فیض ربوبی را بر روی بشریت گشود و باران رحمت واسعه انسان را دربر گرفت.
آری محمد(ص) صراط است و میلاد باسعادتش سرآغاز راه سعادت و بامداد نیك بختی و كمال بشریت. راهی كه برای دستگیری گمراهان آمده و نجات نوع انسان از سقوط در دره های هولناك مادیت و نفس پرستی و جهل. پس میلاد آن حضرت هدیه ای است الهی كه انسان را از خاك تا افلاك رهنمون می شود و امكان سیر ملكوتی و تكامل بشر را فراهم می آورد پس جا دارد در این روز پیشانی شكر بر خاك بساییم و خداوند سبحان را بر این نعمت بزرگ شكر گوییم.
وجود رسول گرامی اسلام حضرت محمد (ص) محور حیات ابدی و سرشار از نور بینایی است. نوری كه بر هر دیده بنشیند، بصیرت بخشد و آراسته به وحی است و همچون خورشید بر بلندای آسمان به هر جانب دامن می گسترد و چراغ این جهان و آن جهان است.
مقام دلگشایش جمع جمع است
جمال جانفزایش شمع جمع است
وجود مباركش ظرفیتی سترگ و شگرف بود كه مهبط حقیقت كلام الهی است. چه این كه رسول الله و كلام الله هر دو از پیشگاه حضرت حق فرود آمده اند و مترادف یكدیگرند «ولما جائهم رسول من عندالله»، «واتبعو النور الذی انزل معه./.» از همین رو كلام تدوین (قرآن صامت) نمایانگر رسول تكوین (قرآن ناطق) شده است چه این كه كان القران خلق نبیاً
روح پاكش سوره رحمن بود
خلق نیكش معنی قرآن بود
چون تو در قرآن حق بگریختی
با روان انبیا آمیختی
ولادت حضرت محمد (ص) میلاد رحمت مطلق و دامن گستر الهی است همانگونه كه خداوند فرمود:« و ماارسلناك الا رحمهٔ للعالمین». همان رحمت كه با رحمت واسعه الهی قرین و به نور بینش و دانش مزین است: «یا ایهاالذین آمنوا اتقوالله وآمنو برسوله یؤتكم كفلین من رحمته و یجعل لكم نورا تمشون به و یغفر لكم»
حق مر او را برگزید از انس و جان
رحمهٔ للعالمینش خواند از آن
خواجه دنیا و دین گنج و فا
صدر و بدر هر دو عالم مصطفی
آفتاب شرع و دریای یقین
نور عالم رحمهٔ للعالمین
او به راستی همان هدیه و رحمت آسمانی است كه جهان و انسان از ریشه هستی اوسرچشمه دارد. «لولاك ما خلقت الافلاك» محمد (ص) تحفه ای الهی است كه در آفرینش مثل ومانندی ندارد و مظهر لیس كمثله شیء است. همه عالم از بهر او آراسته و اگر خلقت او نمی بود پرگار قدرت در دایره وجود نمی گشت.
گرنه سبب تو بودی ای درُّ خوشاب
آدم نزدی دمی درین كوی خراب
هجران تو گر زمانه دیدی در خواب
گشتی دل و جان این جهان آتش وآب
اگر در دنیا فضیلتی هست پرتوی از وجود و حضور او درجهان است چرا كه او سرآمد تمامی آفریده های ازلی و نخستین جلوه كامل ذات ابدی است كه «اول ما خلق الله نوری ابتدعه من نوره و اشقه من جلال عظمه»
آنچه اول شد پدید از غیب غیب
بود نور پاك او بی هیچ ریب
بعد از آن، آن نور عالی زد علم
گشت عرش و كرسی و لوح وقلم
در آغاز او بود كه جام «الست» را نوشید «.// كان محمد (ص) اول من قال بلی» و نخستین پاسخگوی راستین «الست بربكم» او بود.
پس عالم یكپارچه در پرتو نور او آراسته و جمله آفریده های كائنات سایه سار و جلوه شگفت آسای بند بند پیگر اوست
خدایت ثنا گفت و تبجیل كرد
زمین بوس قدر تو، جبریل كرد
بلندآسمان پیش قدرت خجل
تومخلوق و آدم هنوز آب و گل
تو اصل وجود آمدی از نخست
دگر هر چه موجود شد فرع تست
ولادت با سعادت پیامبر خاتم حضرت محمد مصطفی (ص) و فرزند برومندش امام جعفر صادق (ع) مبارك باد.
(اسماعیل علوی)
دو نور پاكی كه از سوی خداوند به مصطفی یعنی برگزیده از میان تمام مخلوقات و صادق یعنی راستگو و درست كردار توصیف شده اند.
پیامبر گرامی اسلام، حضرت محمد مصطفی(ص) كلمه طیبه ای است سرآمد تمامی موجودات و مصداق «كلمهٔ الله الاعلی» كه خلیفه خداوند بر روی زمین و مظهر جمیع اسمای الهی است همان گونه كه توصیف گردیده: «او تیت جوامع الكلم» و بحق ساحت محمدی(ص) دراوج علو و برتری و تجلی اراده تام الهی در خلق «كلمهٔ الله هی العلیا» است.
به راستی اگر او متولد نمی شد، حیات انسان از طراوت و شكوه معنوی و جذبه های قرب و وصل بی بهره بود و زندگی جهنمی خالی از مهر و محبت و دانش و بینش می شد. بنابراین بشریت نیازمند ولادت چنین شخصیتی بود تا در پرتو وجود روح بخشش زندگی طعم انس و صفا و مودت بیابد و آگاهی و شعور نوع بشر را از گرداب آشفتگی و عصبیت و اضطراب دور سازد. وجود مقدس حضرت محمد(ص) همچون درخت پرثمر و پاكی است كه درسایه سارش می توان قرار و سكون یافت و دامنه تحرك را تا قله تعالی روح ارتفاع بخشید.
وجود محمدی(ص) زینت بشریت و اسوه كمال و كمال جویی است كه رویدادها و وقایع روزگار از درخشش آن نمی كاهد و همچون درخت پرثمری در هر شرایط و زمانی می توان از میوه های سرشار آن بهره مند شد. چرا كه او مصداق عینی درخت طیبه ای است كه شاخ و برگ آن تا رحمت مطلق الهی كشیده شده و شجره آن هویت و هستی بخش است و انسان را از آفات و كاستی ها عبور می دهد.
ولادت حضرت محمد(ص)، ولادت ظرف و ظرفیت وحی است و میلاد صراط مستقیمی كه به نعمت های جاوید منتهی می شود. «انك علی صراط مستقیم.» خداوند سبحان با خلق محمد مصطفی (ص) سرچشمه فیض ربوبی را بر روی بشریت گشود و باران رحمت واسعه انسان را دربر گرفت.
آری محمد(ص) صراط است و میلاد باسعادتش سرآغاز راه سعادت و بامداد نیك بختی و كمال بشریت. راهی كه برای دستگیری گمراهان آمده و نجات نوع انسان از سقوط در دره های هولناك مادیت و نفس پرستی و جهل. پس میلاد آن حضرت هدیه ای است الهی كه انسان را از خاك تا افلاك رهنمون می شود و امكان سیر ملكوتی و تكامل بشر را فراهم می آورد پس جا دارد در این روز پیشانی شكر بر خاك بساییم و خداوند سبحان را بر این نعمت بزرگ شكر گوییم.
وجود رسول گرامی اسلام حضرت محمد (ص) محور حیات ابدی و سرشار از نور بینایی است. نوری كه بر هر دیده بنشیند، بصیرت بخشد و آراسته به وحی است و همچون خورشید بر بلندای آسمان به هر جانب دامن می گسترد و چراغ این جهان و آن جهان است.
مقام دلگشایش جمع جمع است
جمال جانفزایش شمع جمع است
وجود مباركش ظرفیتی سترگ و شگرف بود كه مهبط حقیقت كلام الهی است. چه این كه رسول الله و كلام الله هر دو از پیشگاه حضرت حق فرود آمده اند و مترادف یكدیگرند «ولما جائهم رسول من عندالله»، «واتبعو النور الذی انزل معه./.» از همین رو كلام تدوین (قرآن صامت) نمایانگر رسول تكوین (قرآن ناطق) شده است چه این كه كان القران خلق نبیاً
روح پاكش سوره رحمن بود
خلق نیكش معنی قرآن بود
چون تو در قرآن حق بگریختی
با روان انبیا آمیختی
ولادت حضرت محمد (ص) میلاد رحمت مطلق و دامن گستر الهی است همانگونه كه خداوند فرمود:« و ماارسلناك الا رحمهٔ للعالمین». همان رحمت كه با رحمت واسعه الهی قرین و به نور بینش و دانش مزین است: «یا ایهاالذین آمنوا اتقوالله وآمنو برسوله یؤتكم كفلین من رحمته و یجعل لكم نورا تمشون به و یغفر لكم»
حق مر او را برگزید از انس و جان
رحمهٔ للعالمینش خواند از آن
خواجه دنیا و دین گنج و فا
صدر و بدر هر دو عالم مصطفی
آفتاب شرع و دریای یقین
نور عالم رحمهٔ للعالمین
او به راستی همان هدیه و رحمت آسمانی است كه جهان و انسان از ریشه هستی اوسرچشمه دارد. «لولاك ما خلقت الافلاك» محمد (ص) تحفه ای الهی است كه در آفرینش مثل ومانندی ندارد و مظهر لیس كمثله شیء است. همه عالم از بهر او آراسته و اگر خلقت او نمی بود پرگار قدرت در دایره وجود نمی گشت.
گرنه سبب تو بودی ای درُّ خوشاب
آدم نزدی دمی درین كوی خراب
هجران تو گر زمانه دیدی در خواب
گشتی دل و جان این جهان آتش وآب
اگر در دنیا فضیلتی هست پرتوی از وجود و حضور او درجهان است چرا كه او سرآمد تمامی آفریده های ازلی و نخستین جلوه كامل ذات ابدی است كه «اول ما خلق الله نوری ابتدعه من نوره و اشقه من جلال عظمه»
آنچه اول شد پدید از غیب غیب
بود نور پاك او بی هیچ ریب
بعد از آن، آن نور عالی زد علم
گشت عرش و كرسی و لوح وقلم
در آغاز او بود كه جام «الست» را نوشید «.// كان محمد (ص) اول من قال بلی» و نخستین پاسخگوی راستین «الست بربكم» او بود.
پس عالم یكپارچه در پرتو نور او آراسته و جمله آفریده های كائنات سایه سار و جلوه شگفت آسای بند بند پیگر اوست
خدایت ثنا گفت و تبجیل كرد
زمین بوس قدر تو، جبریل كرد
بلندآسمان پیش قدرت خجل
تومخلوق و آدم هنوز آب و گل
تو اصل وجود آمدی از نخست
دگر هر چه موجود شد فرع تست
ولادت با سعادت پیامبر خاتم حضرت محمد مصطفی (ص) و فرزند برومندش امام جعفر صادق (ع) مبارك باد.
(اسماعیل علوی)
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم اسفند ۱۳۸۷ ساعت 6:6 AM توسط #رامین#
|